Door de eeuwen heen

Het woord Hammam stamt van het klassiek Arabische woord "hamma" oftewel heetwaterbron. De Hammam is ontstaan uit de ontmoeting, zo rond de jaren 300-500, van de Grieks-Romeinse badcultuur met de Arabische badtradities. Uit deze samensmelting is een prachtige badcultuur ontstaan, die zich verspreid heeft over de gehele Turks/Arabische wereld. Letterlijk van de kust van Marokko tot daar waar in het oosten de Chinese cultuur begint, vindt men hammams. Groot of klein, spaarzaam ingericht of uitgerust als architectonisch pareltje, hun grootste waarde is de eeuwenoude badtraditie die zij herbergen.
Het gaat immers om meer dan "simpel schoon worden", de hammam is ook een ontmoetingsplaats waar men eens goed bijpraat en zich ontspant.
Centraal in de hammam is de buiksteen, een groot plateau onder de koepel, waarop -languit gelegen- een ieder zich kan (laten) scrubben of masseren.

De laatste jaren zijn in de toeristische gebieden van vooral Turkije en Marokko moderne wellness-centra ontstaan die zich ook hammam noemen. Dit echter zonder acht te slaan op die eeuwenoude badcultuur; de naam hammam is hier dan ook niet geheel juist. En helaas zien we in Nederland ook die ontwikkeling. De Hammam Den Haag houdt zich strikt aan de waardevolle badcultuur en wordt dan ook al jaren alom gezien als de meest wérkelijk authentieke hammam van Nederland.


Voor wie meer wil lezen:
Marjo Buitelaar en Geert Jan van Gelder: Het Badhuis. Tussen hemel en hel
(Amsterdam, 1996)